„Kim Naprawdę Jestem” - Celina Walasik

Książka „Kim naprawdę jestem” autorstwa Celiny Walasik, opowiada historię kobiety, która pracuje w korporacji. Ma kochającego męża i dwoje dzieci. Kobieta zatraca się w obowiązkach, przez co nie potrafi czerpać przyjemności i radości z życia, nie potrafi się uśmiechać, nie ma czasu dla siebie i rodziny. Bohaterka wyjeżdża do pensjonatu w górach i tam spotyka kobietę, która otwiera ją na rozwój duchowy i zachęca do zajrzenia wgłąb siebie i zadawania sobie ważnych pytań: Kim jestem? Czego tak naprawdę pragnę? Ta wewnętrzna podróż odmienia życie głównej bohaterki, ratuje relacje z rodziną i przede wszystkim uczy kochać siebie. Refleksja nad sobą, pomaga jej odzyskać radość i sens życia. Kobieta odnajduje swoje powołanie i z czasem pomaga innym, zagubionym jak ona kiedyś kobietom, odnaleźć siebie. To piękna historia, która odsłania mechanizmy ego, maski i role. Bardzo podobały mi się zmiany, jakie zachodziły w bohaterce - z kobiety ciągle zmęczonej, żyjącej jak w kołowrotku - do kobiety szczęśliwej, spełnionej i otoczonej przyjaciółmi. Książka jest dla kobiet, które są w związkach i pracują zawodowo, które chcą coś zmienić w swoim życiu. W pełnej emocji powieści, można znaleźć jasny przykład, że można to zrobić, tylko trzeba chcieć i trzeba szukać tej zmiany w sobie. Ta historia jest inspirującym poradnikiem, jak to osiągnąć. Polecam gorąco.

Fantastyczna i bardzo inspirująca powieść o drodze do siebie, o zaufaniu, intuicji i pójściu za głosem serca. Czytając tę książkę utożsamiałam się z wieloma aspektami, które były w niej zawarte, czułam, jakby poniekąd była o mnie i skierowana do mnie. To było jak rozmowa z najlepszą przyjaciółką. Bez oceniania, za to z pełnym przyzwoleniem na wachlarz emocji. Książka przyniosła wzruszenie i radość, bo końcówka sprawiła, że poczułam ciepło w swoim sercu na myśl o tym, że główna bohaterka zaczęła żyć w zgodzie ze sobą szczęśliwa i spełniona. Dziękuję za tę czytelniczą podróż i polecam z całego serca.

Kiedy sięgałam po „Kim naprawdę jestem” Celiny Walasik, nie spodziewałam się, że ta książka aż tak mocno wejdzie mi pod skórę. Myślałam, że będzie to kolejna opowieść o szukaniu siebie, a dostałam historię, która zmusiła mnie do zatrzymania się, do zajrzenia głębiej w to, co zwykle zostawiam na później, w swoje emocje, lęki i pragnienia. Walasik pisze w sposób niezwykle intymny, ale jednocześnie prosty. Nie udaje, nie koloryzuje, pokazuje proces odkrywania własnej tożsamości takim, jakim bywa naprawdę: chaotycznym, bolesnym, czasem niewygodnym, ale też niesamowicie uwalniającym. Czytając, miałam momentami wrażenie, że autorka prowadzi mnie za rękę, pozwalając mi przeżywać jej doświadczenia tak, jakbym to ja sama stawiała każdy kolejny krok. Najbardziej uderzyło mnie to, że ta książka nie daje gotowych odpowiedzi. Wręcz przeciwnie, skłania do zadawania pytań, których czasem unikamy. Kim jestem, kiedy nikt nie patrzy ? Co tak naprawdę czuję ? Co w sobie ukrywam, żeby dopasować się do oczekiwań innych ? I czy mam w sobie odwagę, by nazwać to głośno ? Podoba mi się także to, że Walasik nie buduje fałszywego mitu o „nagłym przebudzeniu”. Jej historia to proces powolny, czasem bolesny, ale prawdziwy. Dzięki temu łatwo się z nią utożsamić. Czytając, wielokrotnie kiwałam głową, czując, że ktoś wreszcie ubrał w słowa to, co od dawna noszę w sobie. „Kim naprawdę jestem” nie jest książką, którą odkłada się obojętnie na półkę. To raczej lustro, czasem łagodne, czasem wymagające, które zmusza, by spojrzeć na siebie bez filtrów. Po lekturze czuję się spokojniejsza, jakbym uporządkowała kilka emocjonalnych szuflad, o których istnieniu zapomniałam. To piękna, autentyczna i poruszająca opowieść. I choć każdy z nas ma swoją własną drogę, myślę, że wiele kobiet odnajdzie tu cząstkę siebie. Ja odnalazłam.

„Kim Naprawdę Jestem” to wartościowa pozycja, zwłaszcza dla czytelników, którzy szukają czegoś więcej niż czystej rozrywki. To książka-zaproszenie do zatrzymania się, spojrzenia na własne życie z dystansem, skłaniając do odważnej decyzji w kierunku zmiany. Jej siłą jest to, że łączy historię (co sprawia, że czyta się ją lekko i angażująco) z refleksją i praktycznością. Dlatego jest czymś w rodzaju „miękkiego przewodnika” do siebie. Super